Je bent degene die als eerste vraagt of het wel goed gaat, ook op een verjaardag waar jij eigenlijk gewoon gast bent. Je regelt, plant, houdt overzicht, ook als niemand daar iets voor gevraagd heeft. Je merkt spanning in een groep voordat iemand er iets over zegt, en voelt je bijna automatisch verantwoordelijk om die spanning weg te nemen.

Ondertussen vraagt bijna niemand hoe het met jou gaat, en dat vind je zelf ook niet gek. Zo ben je nu eenmaal.

"Nee" wordt vaak ervaren als een gemis. Je wijst iets af, je laat een kans lopen, je stelt iemand teleur. Geen wonder dat het zoveel mensen moeite kost. Maar die manier van kijken klopt niet helemaal. Elke keer dat je nee zegt tegen iets, zeg je automatisch ja tegen iets anders. Je tijd, je energie, je aandacht gaan ergens naartoe, ook als je niet bewust kiest waar naartoe.

"Stap uit je comfortzone" is een van de meest gegeven adviezen die er bestaat. Het klinkt logisch: als je nooit iets engs doet, verandert er ook nooit iets. Maar voor veel mensen werkt dat advies averechts. Ze proberen te springen, komen niet in beweging, en concluderen vervolgens dat ze te bang zijn, te weinig moed hebben, of gewoon niet dapper genoeg zijn.

Dat is zelden de juiste conclusie.

Er zijn momenten waarop werk plotseling wegvalt. Door ziekte, een reorganisatie, een sabbatical, of gewoon een lange vakantie die langer duurt dan een paar weken. De eerste dagen voelen vaak als rust. Daarna verandert er iets, en niet altijd in positieve zin.